
Parçalandılar, ama hiçbir parçaları eksilmedi.
Yüzünü yitiren yine ona döndü, gözlerini yitiren yine onu aradı.
Çünkü insanı yarım bırakan, kaybettikleri değildir. En derin eksiklik, uzanmış iki elin birbirine değemediği o küçücük boşlukta gizlidir.