Taşınan

Biri, sesi daha dudaklarına varmadan susturuldu. Söyleyecekleri boğazında düğümlendikçe korku büyüdü. Ve en derin korku, yaşarken kendi sesini kaybetmektir.
Biri, karanlığa hapsoldu ama devam etti. Hâlâ kendisine yol gösterecek bir iz, bir ışık aradı. Çünkü insan bazen yönünü kaybetmez; yalnızca tek başına yürüyemeyeceğini hisseder.
Biri ise dünyanın sesini yitirdi. Fısıltılar ona ulaşmadıkça, o kendi kabuğuna çekildi. Bir süre sonra yalnızlık, duyduğu tek ses oldu.
Susturuldu, korkuyu öğrendi. Kör edildi ama yolunu aramaya devam etti. Dünyaya kapatıldı, yalnızlığı kucakladı.
Ve hiçbir çiçek yarayı gizlemek için açmadı; yalnızca nerede büyüdüğünü gösterdi.