Kabuk

Bedeni çatladı. Her yarıktan içindeki sessizlik değil, yıllardır susturduğu ışık sızdı. Ellerini yüzüne kapattı; çünkü değişen teni değil, bakışıydı.
Bir gözü geçmişte kaldı. Diğeri, ilk kez kendine döndü.
İnsan kendini hep yaralarını saklayarak koruduğunu sanır. Oysa en çok, onları gizlerken kaybolur.
Ve insan bazen kırılarak dağılmaz, yalnızca kabuğunu geride bırakır.